Ikea

Normale stelletjes maken ruzie ín de Ikea. Mijn vriend en ik doen dat nog voordat we überhaupt vertrokken zijn naar het Zweedse Woonparadijs. We zaten zelfs nog in slaapshirt koffie te drinken. 

Het meningsverschil ging over iets compleet onzinnigs en had niks van doen met de Ikea of de eventuele aankopen die we - al dan niet - zouden gaan doen. Toch zorgde het voor voldoende ophef waardoor mijn vriend riep: 'Flikker toch lekker op met je Ikea' en waarop ik antwoordde: 'Prima. Dan ga ik toch lekker alleen?'
En zo geschiedde het dat ik op zaterdagochtend alleen naar de Ikea ging, maar wel vergezeld door mijn negenjarige zoon Sam.

Aanvankelijk had ik spijt dat ik vertrokken was met mijn kwaaie kop, want hoe kreeg ik in hemelsnaam een bureau en twee banken in mijn miniatuurautootje gepropt zonder mannelijke spierkracht? Maar ja, wie A zegt ('Dan ga ik wel alleen!') moet ook B zeggen ('Met mijn eigen auto!') en C ('Watch me!'), dus omkeren en onverrichter zake naar huis gaan was geen optie. Ik had verdorie toch wel vaker in mijn eentje Ikeapakketten gekocht, versleept en zelfstandig in elkaar gezet? Als student deed ik dat al. En tijdens mijn mislukte huwelijk, waarin ik sowieso Altijd Alles Alleen deed. En na de scheiding ook, toen ik een complete nieuwe inboedel nodig had voor mijn petieterige huurhuisje. Echt, ik had dit vaker gedaan. Ik kon dit. En niets hield mij tegen. Ha! Terwijl ik over de A1 zoefde en mijn favoriete muziek luisterde, ebde het spijtgevoel dus algauw weg. Ik zou wel zien of het zou passen. En zo niet, dan regelde ik wel de thuisbezorgservice van Ikea. Dit zei ik ook tegen Sam. Die was het roerig met me eens. Heerlijk, hoe zonen altijd achter mama staan als het erop aankomt.

Zonder partner naar de Ikea gaan; ik kan het iedereen aanraden. Want je gaat zeer efficiënt te werk.

Ik had thuis al online mijn keuzes gemaakt en de betreffende artikelnummers opgeschreven, dus de hele showroom boven, waar je sowieso langs alle bankstellen, keukens, bedden, kantoorameublementen en voorbeelden van wonen op vier vierkante meter lopen moet, konden zoonlief en ik overslaan. En daarmee dus ook dat vreselijke restaurant waar complete gezinnen zich uitgehongerd storten op Zweedse Balletjes van varkenscollageen, hard geworden Daim-taarten en vul-zelf-je-beker-cola-bij-tot-het-je-neus-uitkomt.

In plaats daarvan namen we de short-cut.

Als je naast het afschuwelijke ballenparadijs - vol schreeuwende kleuters die binnen tien minuten weer opgehaald wensen te worden - naar links loopt, tref je schuin onder de roltrap een onopvallende deur aan, waardoor je rechtstreeks naar het magazijn geloodst wordt. Daarbij moet je nog wel even langs de handdoeken, serviezen en ingelijste posters die voor schilderij moeten doorgaan, maar ook daar is eenvoudig aan te ontkomen. Mijn zoon nam de plattegrond erbij en kon daardoor feilloos de kortste route aanwijzen. Waarbij je dus niet de lichtgevende pijlen op de vloer volgt, maar diagonaal tussen de Perzische tapijten en plastic opbergbakken door sluipt.

Afijn, ik was dus reuzetrots op het richtinggevoel van mijn kleine mannetje en bedacht me dat al die uren Minecraft spelen toch nog zijn vruchten begonnen af te werpen. Binnen drie-en-een-halve minuut stonden we in het magazijn. Ik stapte op een jongen in Ikea-trui af, vertelde hem mijn artikelnummers en hij wees me naar de betreffende gangpaden en stellages. Voilà, geregeld.  

De pakketten waren niet eens echt zo zwaar. Of eigenlijk waren ze dat wel, maar ik had nog voldoende adrenaline in mijn lijf wegens de thuissituatie, dus ik tilde dat zeer-efficiënt-ingepakte bankje zo op.
'Je wilde er twee, toch?' vroeg ik aan Sam.
Die knikte. Twee bankjes voor zijn chillroom.
Prima. Dus ik plaatste nog zo'n pakket naast het eerste.
Het bureau bestond uit twee dozen die ik ook moeiteloos op de kar plaatste. We rekenden af, liepen door de draaideur naar buiten - waar we een kibbelend stelletje met jengelende peuters passeerden - en gingen over tot het spannendste moment van de dag: Passen de Ikea-pakketten in de Citroën C1? 

Naast me stond een stationwagen geparkeerd, met de klep al open. De man, met van die gezondheidssandalen en witte sokken, die ertegenaan geleund stond - vermoedelijk wachtend op moeder-de-vrouw - ging er eens even goed voor staan. Hij wilde vast weleens zien hoe ik dit op zou lossen. Zijn blik hield het midden tussen medelijden en een flauwe grijns. Maar een helpende hand bieden, ho maar!

Het werd me algauw duidelijk dat de bureaupakketten niet pasten, op een centimeter of twee na. Ik wilde juist een aantal lelijke woorden roepen en naar binnengaan om de thuisbezorgservice in te schakelen, toen ik me bedacht dat losse onderdelen misschien wél zouden passen. Want die overkill aan verpakkingsmateriaal was er waarschijnlijk debet aan dat ik twee centimeter auto tekort kwam. Ik scheurde de grootste verpakking open, nam het bureaublad eruit en schoof hem moeiteloos via de achterklep in mijn bescheiden bolide. Achter me begon Sam te juichen en applaudisseren. 'Goedzo, mama! You're the best!'
Er verscheen een dikke, vette en vooral trotse grijns op mijn eigen smoelwerk, ik high-five-de met mijn zoon en binnen no-time hadden we alle bureauonderdelen in de auto liggen. De twee efficiënt ingepakte bankjes pasten er perfect bovenop. Terwijl Sam de lege bureaudozen in elkaar vouwde en in de afvalcontainer propte, zag ik hoe moeder-de-vrouw van de sandalenmeneer eraan kwam met een kar vol roze tuinkussens, plastic planten en ingelijste posters met geaquarelleerde klaprozen erop. Had ik al eens verteld dat ik best in Karma geloof?

Op de terugweg stopte ik bij de Mac om Sam te voederen en App'te ik mijn vriend met de legendarische woorden: 'C1 Powerrrr!' en een fotootje van mijn volgepropte autootje. Zijn antwoord, een duimpje omhoog en de vraag: 'Straks samen een wijntje drinken?' maakten mijn zaterdag - en ons meningsverschil - weer helemaal goed.